Propriu, -ie, proprii, adjectiv
Din latină Proprius, franceză Propre.
DEX – dicționarul explicativ
Propriu proprie (Proprii)
<latină proprius, franceză propre
NODEX – noul dicționar explicativ
Propriu, -ie adjectiv
[Pronume -priu. / < latină proprius, conform franceză propre].
DN – dicționar de neologisme
Propriu, -ie adjectiv
(< latină proprius, franceză propre)
MDN – marele dicționar de neologisme
Încă 2 definiții din alte dicționare
Propriu (proprie), adjectiv – Personal, specific.
Franceză propre. – Derivat impropriu, adjectiv, din franceză impropre; proprietar (variantă vulg. propietar), substantiv masculin, din franceză proprietaire; prop(r)ietăreasă, substantiv feminin (stăpînă); prop(r)ietate, substantiv feminin, din franceză propriete; improprietate, substantiv feminin, din franceză impropriete; împrop(r)ietări, verb (a se face proprietar; a da țăranilor proprietăți agricole).
Toate variantă fără r sînt vulgare.
DER – dicționarul etimologic
Propriu adjectiv masculin [-priu pronume -priu], articulat propriul, plural proprii, articulat propriii (silabe -pri-ii); feminin singular proprie (silabe -pri-e), articulat propria (silabe -pri-a), genitiv-dativ articulat propriei, plural proprii, articulat propriile (silabe -pri-i-)
DOOM – dicționarul ortografic
